31 Mart 2024’te Kahramanmaraş’ta sandıklar açıldığında iki ilçeden çıkan sonuç belli çevreleri pek memnun etmemişti.
Dulkadiroğlu ve Türkoğlu.
Her iki ilçede de Yeniden Refah Partisi’nin adayları seçimi kazandı.
Dulkadiroğlu’nda Mehmet Akpınar, Türkoğlu’nda Mehmet Karaca belediye başkanı oldu.
Aradan yaklaşık iki buçuk yıl geçti.
29 Eylül 2026’da iki başkan Ankara’ya gitti ve AK Parti’ye katıldı. Rozetlerini Cumhurbaşkanı ve AK Parti Genel Başkanı Recep Tayyip Erdoğan taktı.[3]
Buraya kadar olan kısmı hepimiz biliyoruz.
Benim asıl merak ettiğim bundan sonrası.
Daha doğrusu öncesi.
31 Mart’ta sandığa gidip oy kullanan Kahramanmaraşlı seçmenin ne dediği.
Çünkü son günlerde yaşananları yalnızca “İki belediye başkanı parti değiştirdi” diye okursak meselenin önemli bir bölümünü atlamış oluruz.
Bir itiraz gelebilir:
“Seçmen partiye değil, Mehmet Akpınar’a ve Mehmet Karaca’ya oy verdi.”
Olabilir.
O zaman belediye meclisine bakalım.
Çünkü seçmen 31 Mart günü yalnızca belediye başkanı için oy kullanmadı. Önüne başka bir pusula daha konuldu ve belediye meclisinde hangi siyasi partinin kendisini temsil etmesini istediğini de söyledi.
Dulkadiroğlu’nda Mehmet Akpınar 50 bin 4 oy alırken, AK Parti adayı Necati Okay 39 bin 500 oyda kaldı.
Fakat asıl dikkat çekici olan belediye meclisi sonuçları.
Dulkadiroğlu’nda Yeniden Refah Partisi belediye meclisi seçiminde 46 bin 888 oy aldı. AK Parti’nin oyu ise 40 bin 879’da kaldı.[1]
Türkoğlu’nda da benzer bir tablo vardı.
Mehmet Karaca 21 bin 325 oyla belediye başkanı seçilirken AK Parti adayı Feyzettin Okumuş 16 bin 980 oy aldı.[2]
Seçimlerin ardından oluşan belediye meclisinde Dulkadiroğlu’nda Yeniden Refah Partisi’nin 18, AK Parti’nin 13 üyesi vardı.
Türkoğlu’nda ise Yeniden Refah Partisi 15, AK Parti 10 üyeye sahipti.[4]
Demek ki mesele yalnızca iki Mehmet meselesi değilmiş.
Seçmen başkanlıkta Yeniden Refah’ın adayını seçmiş.
Belediye meclisinde de çoğunluğu Yeniden Refah’a vermiş.
Yani iki ayrı pusulada ortaya çıkan siyasi tercih birbirini destekliyor.
Sonra ne oldu?
Önce belediye başkanları AK Parti’ye geçti.
Ardından meclis üyeleri.
Dulkadiroğlu’nda Yeniden Refah Partisi’nin 18 meclis üyesinden 11’i AK Parti’ye geçti. Bugün YRP grubunda 5 üyenin kaldığı bildiriliyor.[5]
Bir daha bakalım.
31 Mart’ın ardından Yeniden Refah Partisi’nin 18 meclis üyesi vardı.
Bugün 5.
Arada seçim yok.
Sandık yok.
Seçmene sorulan tek bir soru yok.
İşte benim takıldığım yer tam burası.
Kimsenin siyasi parti değiştirme hakkını tartışmıyorum.
Bir insan partisinden istifa edebilir. Başka bir siyasi partiye katılabilir. Siyasette bunun örneklerini yıllardır görüyoruz.
Ben başka bir şeyi tartışıyorum.
Seçmenin hakkını.
Çünkü belediye meclisi pusulasında Mehmet Akpınar’ın adı yoktu.
Mehmet Karaca’nın adı da yoktu.
Orada siyasi partiler vardı.
Vatandaş o pusulayı eline aldı ve hangi siyasi partinin belediye meclisinde kendisini temsil etmesini istediğine karar verdi.
Dulkadiroğlu halkı çoğunluğu Yeniden Refah’a verdi.
Türkoğlu halkı da öyle.
Şimdi soruyorum:
Bir seçmen siyasi partiye oy verdiğinde o oy kime aittir?
Seçmene mi?
Partiye mi?
Yoksa o partinin listesinden seçilen kişinin cebine mi konulur?
5 Ekim’de Kahramanmaraş’ta yapılan AK Parti Genişletilmiş İl Danışma Meclisi Toplantısı’nda Vahit Kirişci’nin söylediği bir cümle özellikle dikkatimi çekti:
“31 Mart seçimleri Kahramanmaraş özelinde içime sinmeyen iki ilçeydi.”
Ardından Dulkadiroğlu ve Türkoğlu belediye başkanları ile belediye meclis üyelerinin AK Parti’ye katılmasından duyduğu memnuniyeti anlatırken şöyle devam etti:
“Benim bu acım son bulmuş oldu.”[6]
Bir siyasetçinin partisinin kaybettiği belediyeleri yeniden kendi siyasi hanesinde görmekten memnun olması elbette anlaşılabilir.
Ama vatandaş açısından mesele biraz farklı.
Çünkü 31 Mart’ta birilerinin içine sinmeyen şey sonuçta sandıktan çıkan sonuçtu.
Sandık bazen insanın içine siner.
Bazen sinmez.
Demokrasinin meselesi de zaten budur.
Sonucun siyasetçinin içine sinmesi değil, seçmenin tercihinin kabul edilmesi.
Bir de “hizmet” meselesi var.
Mehmet Akpınar parti değişikliğinin ardından Dulkadiroğlu’nun deprem sonrası yatırım ve hizmet ihtiyaçlarından söz etti. İlçeye daha güçlü hizmet götürme amacını kararının gerekçeleri arasında gösterdi.[7]
İşte burada da benim kafama başka bir soru takılıyor.
Bir belediyenin merkezi yönetimden hak ettiği hizmeti alabilmesi için iktidar partisinden olması mı gerekiyor?
Eğer cevap hayırsa;
hizmet neden parti değiştirmenin gerekçesi oluyor?
Eğer cevap evetse;
o zaman tartışmamız gereken mesele iki belediye başkanının parti değiştirmesinden çok daha büyük.
Çünkü Dulkadiroğlu’nda Yeniden Refah’a oy veren vatandaş da vergi ödüyor.
AK Parti’ye oy veren de.
CHP’ye, MHP’ye veya başka bir partiye oy veren de.
Türkoğlu’nda da durum aynı.
Devletin hizmeti siyasi parti üyeliğine göre dağıtılabilecek bir lütuf değildir.
Vatandaşın hakkıdır.
Üstelik artık mesele yalnızca iki belediye başkanından da ibaret değil.
Belediye başkanlarının ardından belediye meclis üyelerinin de parti değiştirmesiyle belediye meclislerinin siyasi yapısı değişiyor.
Tam da bu nedenle Dulkadiroğlu’ndaki rakamları önemsiyorum.
Çünkü rakamların siyasi görüşü yoktur.
31 Mart günü seçmenin oluşturduğu çoğunluk başka.
Bugün karşımızda duran çoğunluk başka.
Bunu görmek için AK Partili, Yeniden Refahlı ya da muhalif olmaya gerek yok.
Rakamları yan yana koymak yeterli.
Hukuken seçilmişlerin parti değiştirmelerinin önünde engel olmayabilir.
Fakat her hukuki hak, demokratik temsil açısından tartışılmaz olmak zorunda da değildir.
Çünkü ortada cevap bekleyen çok basit bir soru var:
Seçilmiş kişinin siyasi tercihini değiştirme hakkı varsa, seçmenin verdiği oyun siyasi anlamını koruma hakkı ne olacak?
Ben bugün Mehmet Akpınar’a da Mehmet Karaca’ya da “Neden parti değiştirdiniz?” diye sormuyorum.
O onların bileceği iş.
Ben 31 Mart’ta sandığa giden vatandaşa bakıyorum.
Dulkadiroğlu’nda belediye meclisinde Yeniden Refah’a 18 sandalye kazandıran vatandaşa.
Türkoğlu’nda aynı partiye 15 sandalye kazandıran vatandaşa.
Ve şu sorunun cevabını merak ediyorum:
Sandığın oluşturduğu siyasi irade, seçilmişlerin daha sonra verdikleri kararlarla bambaşka bir siyasi tabloya dönüşebiliyorsa belediye meclisini gerçekte kim seçmiş oluyor?
Belki de tartışmamız gereken, parti değiştirenlerin hakkından önce oyunu geri alma ya da değiştirme imkânı olmayan seçmenin hakkıdır.
Çünkü rozet seçilmişin yakasında durur.
Ama oy onun cebinde değildir.
DİPNOTLAR
[1] 31 Mart 2024 Dulkadiroğlu Belediye Başkanlığı sonuçları: Mehmet Akpınar (YRP) 50.004 oy, %46,16; Necati Okay (AK Parti) 39.500 oy, %36,46. Dulkadiroğlu Belediye Meclisi seçiminde YRP 46.888 oy, %43,53; AK Parti 40.879 oy, %37,95. 31 Mart 2024 Yerel Seçim Sonuçları.
[2] 31 Mart 2024 Türkoğlu Belediye Başkanlığı sonuçları: Mehmet Karaca (YRP) 21.325 oy, %52,71; Feyzettin Okumuş (AK Parti) 16.980 oy, %41,97. 31 Mart 2024 Yerel Seçim Sonuçları.
[3] Mehmet Akpınar ve Mehmet Karaca, 29 Eylül 2026’da düzenlenen AK Parti Genişletilmiş İl Başkanları Toplantısı’nda AK Parti’ye katıldı. Rozetleri Cumhurbaşkanı ve AK Parti Genel Başkanı Recep Tayyip Erdoğan tarafından takıldı. AK Parti, 29 Eylül 2026.
[4] Parti değişiklikleri öncesinde belediye meclisi dağılımları Dulkadiroğlu’nda YRP 18, AK Parti 13; Türkoğlu’nda YRP 15, AK Parti 10 olarak kaydedildi. 29 Eylül 2026 tarihli yerel seçim sonrası meclis dağılımı haberleri.
[5] Mehmet Akpınar’ın AK Parti’ye katılmasının ardından Dulkadiroğlu Belediye Meclisi’ndeki 11 üyenin de AK Parti’ye geçtiği ve Yeniden Refah Partisi’nde 5 meclis üyesinin kaldığı bildirildi. Maraş Manşet, Ekim 2026.
[6] AK Parti Kahramanmaraş Milletvekili Vahit Kirişci, 5 Ekim 2026 tarihli AK Parti Kahramanmaraş Genişletilmiş İl Danışma Meclisi Toplantısı’nda Dulkadiroğlu ve Türkoğlu için “31 Mart seçimleri Kahramanmaraş özelinde içime sinmeyen iki ilçeydi” ifadelerini kullandı; katılımlardan söz ederken “benim bu acım son bulmuş oldu” dedi. Maraş Manşet, 5 Ekim 2026.
[7] Mehmet Akpınar, AK Parti’ye geçişinin ardından yaptığı açıklamada Dulkadiroğlu’nun deprem sonrası yatırım ve hizmet ihtiyaçlarını kararının gerekçeleri arasında gösterdi. Ajans 344, 2026.