Gökte Ay, doluluğundan çekilen bir kandil gibi küçülüyor.
Işığını kaybettiği için değil; fazlalığını bıraktığı için.
Çünkü gök cisimleri de bilir:
Büyümek kadar eksilmek de kudrettir.
Ay, dolunaydan sonra geri çekilen hâlindedir;
yani azalan ışığın, derinleşen hikmetin evresinde.
Bu vakit doğanın sessiz matematiğidir.
Toplayan değil, arındıran.
Yığan değil, seçen.
Bağıran değil, özüne dönen zaman.
Ey insan…
Sen çoğu zaman çoğalmanın peşine düştün.
Daha çok söz, daha çok insan, daha çok para, daha çok görünmek…
Oysa kâinat bazen artışla değil, eksilişle seni yükseltir.
Bir ağacın budanması ölüm değildir;
meyveye hazırlanışıdır.
Bir nehrin yatağını daraltması kayıp değildir;
akışını kuvvetlendirmesidir.
Bir yıldızın içine çökmesi son değildir;
yeni elementlerin doğumudur.
Fizik bunu söyler:
Her sistem, gereksiz yüklerinden kurtuldukça daha dengeli olur.
Enerji dağınıklıktan düzene aktığında verim doğar.
Ruh da böyledir.
Eğer bu senin birinci gününse,
başlangıç koşarak değil, sadeleşerek başlar.
Önce içindeki gürültüyü çıkar.
Sonra korkularını.
Sonra sana ait olmayan beklentileri.
Sonra başkalarının gözünden kendine baktığın aynaları kır.
Çünkü insanı yoran hayat değildir;
yanlış taşıdığı yüktür.
Şems’in ateşi odunu değil karanlığı yakar.
Senin içindeki ateş de özünü değil,
üstüne yapışmış yabancı tortuları yaksın.
Mevlânâ’nın dönüşü yer değiştirmek değil, merkez bulmaktır.
Sen de dön;
insanların etrafında değil, hakikatinin etrafında.
İbn Sina’nın bilgeliği söyler:
Beden ile ruh ayrı diller konuşsa da aynı sırra hizmet eder.
Bedenini dinlendir, zihnini sustur, kalbini arıt.
Muhyiddin İbn Arabî’nin işareti şudur:
İnsan küçük âlemdir.
Öyleyse gökteki Ay küçülürken,
sende de fazlalıklar küçülsün.
Çünkü gök ile insan arasında görünmeyen bir benzerlik vardır:
Biri yörüngede döner,
biri kaderinde.
Ve ikisi de vakti gelince aydınlanır.


SESSİZ KAPILARIN SIRRI
Her başlangıç, bir ekleme ile değil, bir boşalma ile nefes alır.
Bazen kapıyı açan şey yeni bir anahtar değil,
eskimiş kilidin çözülmesidir.
Bazen bereket, çoğalmaktan değil,
yükün hafiflemesinden doğar.
İçinde yer açıldığında,
sana ait olan zaten yolunu bulur.
Çünkü hayatın en sessiz sırrı şudur:
Boşalan yere, hak eden gelir.


GÖĞÜN FISILDADIĞI ŞİİR
Ay eksildi gökte,
ben sandım ışığı azaldı.
Meğer fazlasını bırakıyormuş.
Ben sustum,
ben sandım küçüldüm.
Meğer özüm duyuluyormuş.