6 Şubat 2023 depremlerinin üzerinden üç yıl geçti. Kayıplar unutulmadı, acılar hafızalardan silinmedi. Ama bu acının içinden filizlenen umut hikâyeleri de var. Adana’da yaşayan Oğuz Soyubey, bu hikâyenin en anlamlı kahramanlarından biri. Depremde eşi Gülnur, oğlu Kerem Çetin ve kızı Aslıhan Şevval’i kaybeden 47 yaşındaki Soyubey, şimdi afetzede çocuklar için kütüphaneler kuruyor, kitaplar dağıtıyor, umut yayıyor.
“HAYATTA TUTUNACAK HİÇBİR ŞEYİM KALMAMIŞTI”
Elektrik teknisyeni olan Oğuz Soyubey, depremin olduğu gece vardiyadaydı. Adana’nın Çukurova ilçesindeki Belük Apartmanı'nda oturan ailesinin binası yıkıldı. Koşarak enkaza ulaşmaya çalıştı ama gördüğü manzara yıkıcıydı.
“Ne ölebiliyordum ne de yaşayabiliyordum. Arafta kalmış gibiydim” diyor Soyubey.
Tüm ailesini kaybeden Soyubey, annesinin yanına Ceyhan ilçesine taşındı. Aylarca kimseyle görüşmedi, kendini eve kapattı. Ta ki bir fikir doğana kadar: "Çocuklara kitap ulaştırmak."
KİTAPLA YENİDEN NEFES ALDI
Soyubey, önce sosyal medya üzerinden kitap toplamaya başladı. Ardından gönüllülerle güç birliği yaptı. Özellikle kırsalda yaşayan çocuklar için etüt merkezleri ve kütüphaneler kurdu. Bugüne kadar:
-
10 kütüphane kurdu
-
400 bine yakın kitap dağıttı
-
912 bin çocukla birebir etkileşim kurdu
“İki çocuğumu kaybettim ama şimdi 912 bin çocuğum var” diyen Soyubey, kitapların sadece bilgi değil, iyileşme aracı olduğunu anlatıyor.
“KÖYE GİRER GİRMEZ ÇOCUKLAR KOŞARAK GELİYOR”
Açtığı her kütüphaneye, depremde vefat eden çocukların isimlerini veren Oğuz Soyubey, onların hayallerini yaşatmak istiyor. Kütüphanelerin boyasını, mobilyasını, demir işlerini bile kendisi yapıyor.
“Çocuklar kitaplarını okuyup sonra birbirleriyle değiş tokuş yapıyor. Bu benim için büyük bir mutluluk.”
Köylere gittiğinde çocukların artık onu tanıdığını, kitap isteyerek yanına koştuğunu anlatan Soyubey, yüzündeki acıya rağmen gözleriyle umut taşıyor.
UNUTMADAN, UMUTLA YOLUMUZA DEVAM EDELİM
Oğuz Soyubey’in hikâyesi, sadece bir yas süreci değil, aynı zamanda bir direniş ve yeniden inşa öyküsü. Her kitapla, her çocukla, eşi ve çocuklarının adını yaşatıyor. Acısını paylaşarak azaltıyor, iyiliği çoğaltarak büyütüyor.
Üç yılda yüz binlerce kitap dağıtan, binlerce çocuğun hayatına dokunan bu hikâye, 6 Şubat depremlerinin yıl dönümünde unutulmaması gereken gerçek bir umut örneği.
Kaynak: AA
