Kahramanmaraş’ta yüzyıllardır süregelen semercilik mesleği, teknolojik gelişmeler ve tarımda makineleşmenin etkisiyle yok olma tehlikesiyle karşı karşıya.
Merkez Onikişubat ilçesinde yaşayan 60 yaşındaki Mahmut Gökpınar, yaklaşık 50 yıldır sürdürdüğü semercilik mesleğinde artık son ustalardan biri olarak ayakta kalma mücadelesi veriyor.
“GEÇMİŞTE 30 USTA VARDI, ŞİMDİ SADECE BİRKAÇ KİŞİ KALDI”
Hayvancılıkla doğrudan ilişkili olan semercilik, hayvan gücüne dayalı taşımacılığın yerini modern araçlara bırakmasıyla birlikte büyük oranda unutulmuş durumda.
Mahmut Gökpınar, mesleğin dünü ve bugünü hakkında şunları söyledi:
“Eskiden Kahramanmaraş’ta 25-30 semer ustası vardı. Şimdi birkaç kişiyiz. Makineleşmeyle birlikte hayvancılık azaldı. Hayvancılık bitince semercilik de bitti. Şu an çırak yok, usta yetişmiyor. Bu gidişle meslek tamamen sona erecek.”
“ZORUNLU EĞİTİM SONRASI MESLEĞE YÖNELEN GENÇ KALMADI”
Gökpınar, semerciliğin sürdürülebilmesi için mesleki eğitimin ve çıraklık sisteminin yaygınlaştırılması gerektiğine dikkat çekti.
“Gençler artık bu işlere yönelmiyor. Zorunlu eğitim süreci sonrası kimse çıraklık yapamıyor. Halbuki okumakta zorlanan gençler için el sanatları hayat kurtarır. Hem meslek yaşar hem gençler iş sahibi olur,” diyerek sistemdeki eksikliklere vurgu yaptı.
“BU MESLEK TAMAMEN EL EMEĞİ”
Semerin üretim süreci hakkında da bilgi veren Mahmut Usta, telis bezi, inek derisi ve dayanıklı ağaç türlerinin kullanıldığını anlattı.
Çınar ve kayın gibi sert ağaçlarla şekil verilen semerler, sıcak yaz aylarında bir usta tarafından bir ila bir buçuk günde tamamlanabiliyor. Gökpınar, bu mesleğin hiçbir makineye bağlı olmadan, tamamen el emeği ve ustalık gerektirdiğini belirtti.
